Een aberratie?

Ik heb een paar mannelijke collega’s die mij steevast Delphine’tjeh’ noemen (vettige knipoog inbegrepen) maar ook een paar vrouwelijke collega’s met kinderen die het vanzelfspreken vinden om wegens ‘de kindjes’ steevast te kunnen passen voor ‘onregelmatige’ uren (na 17u, ‘s morgens voor 9u30, zaterdagvoormiddag, etc.). Dit kan dan meestal op heel veel begrip rekenen bij de mannen, althans waar ik werk.
Ik ben die “standaard” hardgrondig beu, temeer omdat vrouwelijke kinderloze academici en mannelijke academici met kinderen (die gedeelde verantwoordelijkheid over deze kinderen willen dragen) volgens deze regeling blijkbaar een abberatie zijn.

Story signed by: Delphine’tjeh’

The story happened to me as a PhD student in the year 2014 at an academic institution in Flanders

You know you will have to chose between PhD and children, don’t you?

At that time I was a researcher under contract, seriously thinking about doing a PhD. I told it to a male colleague, a young professor, who had graduated 6 months earlier.
He told me, as if it was obvious : “You know you will have to chose between having a PhD and having children, don’t you ?” He was married and his wife stayed at home raising their children. I was young, afraid and absolutely not self-confident. I changed my mind.

It took me a few years and two children to realize that I did not had to chose between family and career. I started my PhD after my second child’s birth and completed it in less that 5 years. Faster than my male colleague.

Story signed by : Professor Myself

The story happened in the year 2000-2004 at an academic institution in Wallonia

“Lieve meid, lieve schat”

Mijn promotor noemde me een volledig jaar ‘lieve meid’ en ‘lieve schat’. Mijn mannelijke collega’s kregen geen ‘koosnaampjes’. Deze bejegening was erg betuttelend en paternalistisch. Ik ben vertrokken en dit was een van de redenen.

Story signed by: L.

The story happened to me as a PhD student in the year 2012 at an academic institution in Brussels

No Touching !

There aren’t too many girls in Industrial Engineering. But as it turned out in one class, they preferred men anyway. We were split up into groups of around 25 to get a hands-on notion of the common techniques like a lathe. During our first class – we were 20 odd boys and 4 girls – the assistant had to split us up per two. He had the ungrateful job of informing us that the rules of the lab were “that no girl was allowed to work the machines by herself”, and thus had to be paired up with a boy – the rest could pick their own partners. We could do the numbercrunching, but the actual settings on the machine had to be done by the boy and only by him – NO TOUCHING! I did get up and challenged him, wether he seriously meant to tell us we girls weren’t capable of handling machines. But it wasn’t his fault and all he could do was shrug and look apologetic.

So off we went, I did the numbers and passed them on to my partner. Since this meant I was without work most of the time, I never noticed my male partner had set up the machine wrong, with the blunt side of the chisel on the metal… So he turned it on, the chisel exploded because of the friction, pieces of metal flying around (nobody got hurt thank god) but that made the professor rush towards the emergency stop, frantically looking about, yelling “Ofcourse it’s a girl!”, and when all had gone quiet again, he insisted on calling us together to prove his theory that women weren’t allowed near dangerous machinery. No matter how I protested, again I had to suffer his sexist attitude.

A month later we had done some welding. And lo and behold, girls were this time allowed to work on their own. I remember when we had to present our welded piece to be graded, he was elated when he picked up my piece, the perfect weld… Until he called forward whoever was the creator of such perfection. When he realised it had sprouted from female hands, he waved me back, and retreated into his office without another word.

And to add insult to injury, end of the year I discovered that my male partner had received double my grade…

Story signed by: Aviendha

The story happened to me as a Bachelor student in the year 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Hoe goed bedoelde beslissingen toch seksistisch kunnen zijn !

Onze onderzoeksgroep organiseert een officiële opening van het nieuwe labo. Deze opening gaat door enkele weken na de geplande geboorte van mijn dochter.
Mijn promotor vraagt iedereen in de groep om bij te springen die dag. Maar … ongetwijfeld vanuit oprecht goede bedoelingen, niet aan mij. De reden na hem hierover aangesproken te hebben: “je wil ongetwijfeld die tijd doorbrengen met je baby”.

Story signed by: positivo

The story happened to me as a Post Doc in the year 2010 at an academic institution in Flanders

Sexism and Ageism

My/my friends story :
While looking for the perfect ‘thing’ to study I went and talked to a lot of people. I’m really career driven and was already thinking about doing my PhD. My life plan was looking good. Studying for 5 years, messing up one year. So make it 6. Getting good grades. Doing a Phd.
While I was telling this to a prof I got to know during “open class days” he said:

“I would not go for it, because you will be pretty old once you’re done, 27 or older, and you would have passed the most fertile part of your life. Once you find a job you would be 30 if you start having kids that’s really old. It might be even hard to find a spouse” He wasn’t joking at all!

That answer was so wrong of so many reasons. He was like 65 or something (I don’t really know but old) But than again, 21st century?
It’s fine for a male to study till his late 20’s but I shouldn’t be doing it.

Story signed by: FleurDeLaCompot
My language preference : English

The story happened in the year 2011 at an academic institution in Flanders

Vrouwen kunnen ook nooit zwijgen

Zoals elke week had ik een vergadering met een thesisstudent in het labo. Het labo is een ruimte waarin studenten en onderzoekers samen werken en discussiëren. Plots komt een professor binnen en kondigt aan dat er zo dadelijk een presentatie zal doorgaan (vermoedelijk omdat hij een vergaderzaal was vergeten te reserveren). Beleefd zetten we onze vergadering met een aangepast praatvolume verder. Een kwartier later komt een eerste vermaning: “Kan dat niet wat stiller, ja?”. Een beetje geschrokken gaan we door met de vergadering op fluistertoon. De volgende dag kruis ik de professor in de gang. Tijdens het voorbijgaan zegt hij “Vrouwen kunnen ook nooit zwijgen”.
Ik was zo ontdaan dat ik niet wist hoe te reageren.

Story signed by : Tinne

The story happened to me as a PhD student in the year 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Moeder vs Vrouw

De drie kinderen van een mannelijke collega en van mezelf zijn nagenoeg (op een paar maanden na) dezelfde leeftijd. Toch werd enkel aan mij gevraagd of ik het niet wat rustiger aan wou doen, nu ik drie kinderen heb. Toen ik de prof vroeg of hij dat ook aan mijn mannelijke collega had gevraagd, antwoordde hij doodleuk: “Waarom? Hij is een man, jij bent een moeder…” Blijkbaar stopt het vrouw zijn als je kinderen krijgt.

Het zijn trouwens niet enkel de mannen, maar echt 90% van de bevolking VERWACHT dat je als moeder minder gaat werken. Full time werken als moeder is blijkbaar bijna een doodzonde. Niemand heeft al eens tegen me gezegd: Proficiat dat je dat doet, een positief voorbeeld stellen en tonen dat het ook kan, werken en mama zijn, vele mensen zeggen me wel, dat is toch niet vol te houden en zo kun je toch niet optimaal presteren en blablabla.

In de ogen van de mannen zijn ze zeer gezinsvriendelijk, want oh zo bezorgd, ik noem dat gewoon bemoeizucht en een gemakkelijk excuus om me aan de kant te schuiven.

Story signed by : me

The story happened to me as a PhD Student in the years 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Does getting up at night make me unfit for research?

My supervisor told me, after the birth of my second child, seeing that I was tired from getting up at night: “I will be forced to state in your application for FWO funding that you are not in optimal shape to conclude this research”

Story signed by: Getting Up At Night

The story happened to me as a Post Doc year(s) 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Beste Professor, toon aub wat meer respect voor…

Toen ik vol idealisme begon als vorser, was ik blij dat ik iets kon bijdragen aan mijn alma mater. Ik keek er naar uit, de collega’s, het onderzoeksleven en het opleiden van jonge leergierige studenten. Zo eentje zoals we zelf waren, al die jaren geleden.

Tijdens ons eerste gesprek viel u al meteen met de deur in huis. Of ik misschien toch liever niet zwanger zou worden tijdens mijn onderzoek. Want dat zou – volgens u – het onderzoek alleen maar bemoeilijken en er waren toch al genoeg onderzoekers en vrouwelijke professoren met kinderen. Bovendien zou het imago van de onderzoeksgroep hier wel eens onder kunnen lijden. Dus, als ik plannen had in die richting, best even opbergen. Voor een jaar of zeven.

Toen de onderzoeksgroep het wat minder deed, ging u – zoals een goede professor betaamt – op zoek naar ‘vers bloed’. U keek daarbij niet naar de opleiding, kwalificaties of diploma’s, maar wel naar het uiterlijk van de nieuwe werknemers. Dat de nieuwe werknemer in kwestie geen diploma, noch ervaring had, was bijzaak. Ze was een streling voor het oog – dat was blijkbaar voldoende. Dat u nadien, te pas en te onpas, ook aan de overige werknemers vroeg of u geen briljante keuze had gemaakt, vond u de normale gang van zaken.

Overigens, de opmerkingen die u samen met de andere collega’s maakte op personeelsfeestjes, daar had ik het toch wat moeilijk mee. Alsof die enkele kilo’s meer bij de ene collega echt een verschil maakten voor dat specifieke onderzoek. En of het kapsel, dat u liever wat langer zag, hét verschil zou maken in de academische wereld.

Beste professor, ik zou u toch willen vragen om iets meer respect te tonen voor de onderzoekers. Want binnenkort worden we meteen allemaal zwanger in de eerste week, wordt er geen onderzoek gedaan en moet u misschien zelf eens wat beginnen schrijven.

Story signed by: Bea

The story happened to me as a PhD Student in the year 2012 at an academic institution in Flanders